De traditie

De Spelling 2003 staat in een opmerkelijk lange traditie. Al eeuwen geleden werd er in het Limburgs dialect geschreven. En al in de tweede helft van de 19e eeuw blijkt er grote overeenstemming over de spelling van het Limburgse dialect te zijn ontstaan, zoals te zien is in de vele geschriften die wij uit die tijd hebben.

Blijkbaar vond men het van belang om in het Limburgs te schrijven, en niet alleen in het Nederlands, Frans of Duits. Ook toen al vertegenwoordigde het Limburgse dialect een meerwaarde, als expressieve taalvariëteit, of als identiteitssymbool.

Het ligt daarom voor de hand dat de spelling van meet af aan een aandachtspunt was van de vereniging Veldeke, die in 1926 werd opgericht. En uiteraard is er ook toen al verwoed gediscussieerd. Spelling leidt tot verhitte debatten, zoals we uit de traditie van de Nederlandse spelling weten. Maar men weet in Veldeke de krachten te verenigen. De eerste ‘officiële’ Veldeke-spelling ziet in 1952 het licht en ze blijft 31 jaar van kracht.

In 1983 volgt de tweede Veldeke-spelling, die van de hand is van Jan G.M. Notten. Nu volgt twintig jaar later in 2003 de derde spelling, die overigens voor het overgrote deel steunt op de versie van de heer Notten. De huidige ‘Spelling 2003’ kent een aantal preciseringen en verduidelijkingen ten opzichte van de vorige versie.

Meer was ook niet nodig want de vorige versie heeft naar tevredenheid gefunctioneerd. De bijstellingen en wijzigingen zijn van de hand van een speciale commissie die vanuit Veldeke is benoemd. Ze bestond uit: dr. Pierre Bakkes, dr. Herman Crompvoets, Jan G.M. Notten en Frans Walraven.