Dat houdt in dat men de spelling voor het geïsoleerde woord moet bepalen, niet voor het woord dat beïnvloed is door omringende woorden.
Dit principe werkt als richtlijn en niet als absolute eis. Soms wordt voor het gevoel van een schrijver de taal aangetast als woorden die ‘in elkaar gegroeid zijn’ weer uit elkaar gehaald moeten worden.
In grote stukken van Limburg spreekt men ‘ook niet’ uit als ‘onneet’, ‘in de’ spreekt men uit als ‘inne’: allebei gevallen van assimilatie. Gedwongen splitsing in ‘ouch neet’ en ‘in de’ ervaart men als kunstmatig.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten